PUK PUK, kto tam? Nasza bohaterka (nazwijmy ją umownie

PUK PUK, kto tam?

Nasza bohaterka (nazwijmy ją umownie Babcią Janiną) idzie odwiedzić groby bliskich. Krok za krokiem przedziera się przez alejki, które z każdym tygodniem coraz bardziej przypominają miejską dżunglę. Trawa sięga już prawie do kolan, a gęste chwasty skutecznie maskują zapadnięte kostki, krawężniki i nierówności terenu.

Nagle chwila nieuwagi. Noga zaplątuje się w wysokie, zielone pędy jak w sidła. Utrata równowagi. Kamienny, ostry róg płyty nagrobnej z dużą prędkością zbliża się do głowy...

Cięcie. Czarny ekran.

Całe szczęście to tylko fikcyjny scenariusz, a nasza „Babcia Janina” to postać wymyślona na potrzeby tego posta. Ale scenografia, w której to się rozgrywa, jest już w 100% prawdziwa.

Zarośnięte alejki sprawiają, że zwykłe odwiedziny grobów zaczynają przypominać wyprawę z maczetą. Dlatego wysyłamy krótki, serdeczny sygnał w przestrzeń do ekipy odpowiadającej za utrzymanie zieleni: to jest ten moment, kiedy kosiarki, żyłki i podkaszarki powinny wyjechać z magazynów na pełnych obrotach. 🌿🚜
with 2 Attachments: