Siedzę sobie spokojnie w samochodzie pod blokiem na Kilińskiego. Nic wielkiego. Chwila ciszy, człowiek zbiera myśli, patrzy przed siebie i zastanawia się, czy jeszcze ogarnia życie, czy już tylko udaje przed społeczeństwem.
Nagle słyszę dziwny dźwięk.
Taki… niepokojący. Cichy, ale przeszywający. Ani silnik, ani wiatr, ani coś z radia. Coś jakby ktoś odpalał bramę do innego wymiaru, ale na bardzo niskim budżecie.
Otworzyłem okno.
Nasłuchuję.
Dźwięk się zbliża.
I wtedy mnie złapało.
Serce zaczęło walić, ręce mi zdrętwiały, po plecach zimny pot. Siedzę jak sparaliżowany i myślę
No pięknie. To jest ten moment. Wniebowstąpienie. Bóg się w końcu o mnie upomniał. Wiedziałem, że kiedyś przyjdzie, tylko liczyłem, że nie na parkingu i nie w tych butach.
Autentycznie przez parę sekund miałem w głowie szybki przegląd życia. Grzechy, rachunki, nieodebrane telefony, wszystkie głupie decyzje i to jedno „od jutra zacznę”.
A ten dźwięk coraz bliżej.
Już miałem prawie wysiadać i godnie przyjąć wyrok, kiedy zza rogu wyjeżdża sąsiad.
W hybrydzie.
Kurwa, w hybrydzie.
Sunie sobie powoli, cichutko, z tym swoim kosmicznym wyciem, jakby prowadził elektrycznego anioła śmierci z homologacją Toyoty.
Sąsiad, jeżeli to czytasz, to błagam cię jak człowiek człowieka, ogarnij ten pojazd albo chociaż przed wjazdem na osiedle krzyknij przez okno, że to nie apokalipsa.
Bo ja przez ciebie prawie pojednałem się z absolutem.Siedziałem tam blady, mokry, duchowo gotowy do odbioru przez niebo, a ty po prostu wracałeś z zakupów...

Czy są tu rodzice nastolatków, którzy przechodzą przez naprawdę trudny czas?
Mam na myśli dzieci zmagające się z depresją, lękiem, samookaleczeniami, problemami w szkole, pobytami na oddziałach psychiatrycznych, uzależnieniami, ucieczkami z domu lub innymi kryzysami, które wywracają życie całej rodziny do góry nogami.
Od dłuższego czasu chodzi mi po głowie pomysł stworzenia lokalnej grupy wsparcia dla rodziców. Miejsca, gdzie można byłoby porozmawiać bez oceniania, podzielić się doświadczeniami, wypić kawę, czasem po prostu się wygadać i usłyszeć: „Rozumiem Cię, też przez to przechodzę”.
Często skupiamy się na pomocy dzieciom, co jest oczywiście najważniejsze, ale rodzice również potrzebują wsparcia, zrozumienia i przestrzeni dla siebie.
Zanim zacznę działać, chciałabym zapytać: 👉 Czy bylibyście zainteresowani taką grupą? 👉 Wolelibyście spotkania stacjonarne czy online? 👉 Jakich tematów najbardziej potrzebowalibyście poruszać?
Jeśli ten temat jest Ci bliski, zostaw komentarz lub napisz wiadomość prywatną na adres niemusiszbycsam@gmail.com
Nie musimy przechodzić przez to sami. ❤️